ФОНЕТИЧЕСКИЙ звуко-буквенный разбор слов онлайн
 <<
>>

ТЕКСТ Азбука не забаук

Літарьі

Ад А да Я —

Пчолы з дружнага рая:

Носяць мёд У соты вёдау. Просядь,

Каб усё ты вёдау.

Паступова, Пакрысё їх запомніць Трэба усё.

Агу' — A roj-ac падаё.

А — найвялікшая павага, Бо пачынаецца з яё Айчына,

Азбука, Адвага.

Бел а русі усёй бязмёжжа

Гэта літара хавае:

Бульба,

Бёраг,

Белавёжа,

Бор і вышка буравая. У чырвоных новых ботах Бусел тужыць па балотах.

Валун параіу валуну:

Падстау спіну, А я зірну,

За плотам далячынь якая.

Так і вякуюць валуны, Зрасліся ля слупа яны. Адзін глядзіць, Другі чакае.

Глянь,

Сагнула даланю, Г,

Каб змёрыць гльїбіню. Дзе яно, Глухое дно? З галавой Г не відно!

Д зрабілася, што кадка. Тут патрэбна фіззарадка! Падагнуушы смешна ногі, Прысядае да падлогі.

Ехалі вясёла сані, Мчаліся тры рьісакі. Е чарнёла за лясамі Быццам ёлка у тры сукі. А над ёлкай Дзве сарокі

Пільнавалі шлях далёш, Ці яшчэ гняздо чыё. Непасёдныя чьісцюлі Елку толькі ледзь кранулі, З Е раптоуна стала Е.

Жауранак звініць

над жытам. Сонца устала з-за лясоу.

Жне камбайн

з вясёлым спрытам Промні спелых каласоу.

Зябка збіушьіся у камяк, Падагнуушы лапкі, Зайка-віславух абмяк — Злосны сівер зябкі. Вымауляе 3 завёя, Так, што нёба ружавёе.

Іскрьі,

Ад салюта іскрьі Падаюць на абеліскі. Каб не мєу ты долі горкай. Палі волати у баі. І — як абєліск над зоркай. Як прамёнь, прамое І.

Крадком ступає пакрысё. Што за спіиою К иясё? Куды ідзс, Нясё каго? Як хочаш, Сам сгіьітай яго!

Лапа льва Ці пожка лавы Злёва так стаіць Ці справа? Лапа у коткі, Лапа у рьісі,

Лепш за лапы не бярьіся!

Моучкі я і ты ішлі, А звялі далоні, Сталі МЫ, І на зямлі

Смех звініць сягоння. З М — на увазе Гэтамай — Мама,

Мір і Свётлы Май!

Невядома хто парэзау На кавалкі лесвіцу: Шмат драбін Для усіх гарэзау, Ды па іх не лёзецца.

У навуку шлях круты — Не забудзь пра гэта ты!

Окає, окає Кола крутабокае, Бо, падняушы сотню тон, Самазвал бярэ разгон. З Белавёжы наш БелАЗ Возьме усіх зуброу за раз.

Пакуль збіраюць

новы дом Без гэбля, без сякёры, Пустує без дзвярэй праём, П просіць: ¦— Дайце дзвёры!

Руку пад паху Р бярэ. Уранні роена на дварэ. Смех ухапіушьі за руку, Пабёг Раман дагнаць раку.

З Р пачынаецца расклад. Рабочы час раскладу рад.

Стынуць капытоу сляды І не випадкова Грэе сонца у халадьі Мёсяца падкова. Хто падкову узнёс на нёба, Зразумёць самому трэба!

Тэлеантэны не ад страху Уздрыгваюць на кожным даху,

Яны павінньї Штохвіліньї

З усёй зямлі лавіць наві- НЫ.

Запамінаецца адмённа: Т — тонкая тэлеантэна.

Убок, угору ад ствала Галінка ціха у рост най-шла.

У-у — вые у нёба воук зі- мою

ашчэранаю пашчай злою.

У — запалілі факел звьїк- ла,

І у той жа момант Цёмра знікла.

Фыркае, надзьмуушы

шчокі, Ф забьілася на урокі, Як сур'ёзнай быць такой — Смех за кожнаю шчакой.

X — нажніцьі ад знямогі Вьіпрасталі рукі, ногі — Хай іголка-даугашьія Хвартухі даугія шьіе!

Цяпёр ісці далей

пара нам. Ц — цяжкая цыстэрма

з кранам. Крыху павёрнеш кран

яшчэ —

Цурок з цыстэрны пацячэ.

Чакае упарта арляня, Калі пакліча вышыня. Квартал,

Дзе узрос за гмахам гмах, Нібьі арліньїх крыл раз-мах.

вельмі важнае таму. Што пачынае усе «чаму»?

Шэпча штосьді

шасцярня, Бьїцдам Ш — яё радня. І зусім не для забавы Шасдярня скрьіп'іць зу- бамі.

Далічьіушьі да шасці, Можна ужо шукаць ісці!

Эх! — Э праходу не дає, Язык паказвае сярдзіта, Таму у канцьі шукай яё, А не у пачатку алфавіта.

Юны стане чэмп1ёнам — Бач, як гоніць мяч са звонам,

Вучыць кемлівасць сваю. Даланя з мячом, Як Ю.

Ты пяёш і я пяю — Кожны пёсеньку сваю.

— Я У канцы быць

не магу! —

Выстауляе Я нагу. Той, хто якає зашмат, Ставіць сам сябё назад!

Вёдай,

Да навук ахвочы, Азбука — Вучэння вочы! Азбука — Ад А да Я - Спадарожніца твая, У краіну вёдау шлях Пачынае па складах. Са складоу

складзёцца слова. Слова —

Добрых спрау аснова.

(Р. Барадулін) 11

<< | >>
Источник: А. А. Кривицкий А. И. Подлужный. УЧЕБНИК БЕЛОРУССКОГО ЯЗЫКА для САМООБРАЗОВАНИЯ. МИНСК ВЫШЭЙШАЯ ШКОЛА: 1994. 1994

Еще по теме ТЕКСТ Азбука не забаук:

  1. ТЕКСТ Азбука не забаук